» » Çoban Hüsünün hüznü

Çoban Hüsünün hüznü

Müəllif: Anaveusaq.az от 2-08-2013, 16:05

Çoban Hüsünün hüznü

Zakir Məmməd - Çoban Hüsünün hüznü

Çoban Hüsünün hüznü

Çoban Hüsü üzdə bir az fağırdı,
Gizlindəsə qoyunları sağırdı.
Bir gün yenə çöldə qoyun sağanda
Qoçu kişi: "Hüsü", – deyib çağırdı.
Əllərini qoyub qaçdı ayağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizin bir tərəfi qamışdı,
Bir az da çox qalınlaşıb qalmışdı.
Çoban Hüsü yenə fikrə dalmışdı,
Arada bir öz-özünə qımışdı.
Dilinicə qoyub qaçdı dodağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Bir gözüylə sürüsünü gözlədi,
Bir gözüylə ötənləri izlədi.
Nə dedisə, çoban Hüsü düz dedi –
Yada saldı o, yaxını, uzağı:
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizin bir tərəfi bulaqlıq.
Orda yerə kar eləməz quraqlıq.
Bir papağım vardı mənim, qulaqlı,
O papaqla qurudardım bulağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizin hər tərəfi örüşdü.
Bir gün çöldə qoyun-quzu mələşdi.
Bir canavar bir qoyunu yemişdi,
Qurd olmuşdu kəndimizin qonağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizin bir tərəfi sal qaya,
Şan-şöhrətli,Rüstəm qaya,Zal qaya
Qaraqabaq, dinməz qaya, lal qaya.
Çox gizləyib, çox ötürüb qaçağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizin cavan çağı, yaz ayı,
Deyib-gülən, damağı çağ, saz ayı.
Şimşək göydə tüfəngini sazlayır,
Bulud tökür sularını aşağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Birdən gördün, qapımızı qış kəsir;
Gördün, yenə Qoçu kişi qoç kəsir.
Dul Sənəmin yoxdu daha heç kəsi,
Dul Bədəlin sancdı yenə dalağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Qar gəldimi, yollar, rizlər bərkinir,
Qocalara geyindirir kürkünü.
Yazıq atlar lap tövlədə hürkünür
Canavarın görünəndə qulağı.

Çoban Hüsünün hüznü

Kəndimizin vardı köhlən atları,
Atlarında atlıları atlanır.
"Qırat", – deyə, "Dürat", – deyə adlanır,
Çapılanda yerə dəymir ayağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizdə sular var ki, içməli!
Çaylar var ki, çırmalanıb keçməli.
Yaylaqlar var, adam ora köçməli.
Qov quzunu, dər ye quzuqulağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizdə zurnaçılar dəstəsi,
Yaranıb ki, səni, məni səsləsin.
Dilin gəlmir, bu çalğıya bəs desin.
Toyda adam nə cür hava istəsə,
Nağaraçı tez döyəcək çomağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizin bir ayağı şəhərdə,
Babaları indiyədək yəhərdə.
Nənələrin boğazları qəhərdə.
Bir anası yol gözləyir səhərdən,
Dumanlanıb gözlərinin qabağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kənd tutmazdı kəndimizdə uşağı,
Qaçardılar hey yuxarı, aşağı.
Onlardılar gözümüzün işığı,
Onlardılar evimizin çırağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Bir gün qaçdı kəndimizin yuxusu,
Uşaqları göndərdilər, oxusun.
Heyf, heyf, qayıtmadı çoxusu!
Bağa kimi unutdular çanağı.
Çoban Hüsünün hüznü
Kəndimizdə bir dəyirman yeri var,
Dəyirmanın özü yoxdu, pəri var.
Pəhləvandı,"Don Kixot"dan bəri var.
Qocalıbdır, pas atıbdır yarağı.
Çoban Hüsünün hüznü
... Kəndimizin yazı çoxdu yenə də,
Kəndimizin qışı çoxdu yenə də.
Kəndimizin işi çoxdu yenə də,
Kəndimizdə kişi çoxdu yenə də,
Bitən deyil, çox uzundu bu nağıl.

Çoban Hüsünün hüznü

Hörmətli qonaq, Şərh yazmaq üçün zəhmət olmasa hesaba daxil olun ya da Qeydiyyatdan keçin.

Şərhlər:

Şərh Yaz